از برای آسمان متر می کنم

و بزاز را سوار بر رنگین کمان

می نهم تا باران چشمانت

اندازه شود

چگونه لبانم بر سکوت دوخته شوند

که یارای گفتنم نباشد

مرا در چاله های پای چشمانت

گود کن

تا با اشک هر روز

خاک من شسته شود